Vanmiddag zit ik in een aangename herrie cadans want zoonlief heeft zijn favoriete zender opstaan.

Doef, doef, doef, toef, doef, doef, doef, ploef, doef, doef, moef, doef doef doef, move, doef doef doef.

Maar eerst wat anders over onze woensdagmiddagperikelen als werkende ouders. Ooit zetten we een grote stap: dat wij de ‘woensdagmiddag’ om de beurt zouden gaan doen. Want die woensdagmiddag daar kreeg ik wat van.

Als je werkt denk je natuurlijk nooit meer aan de lagere school woensdagmiddag vrij. Vroeger voelde die als ‘vrij’, maar als ouder voelt die redelijk ‘bezet’. Het is vaak tot de nok toe gevuld met allerlei gezellige kindersport en spel activiteiten. Leuk, noodzakelijk en goed. Je gevoel staat echter in een hele andere stand.

Vliegend en rennend van je werk, net niet kunnen afmaken wat je wilde, net te kort een gesprek afgekapt, hoe maak je het weer goed? Op de bekende twee wielen door de bocht naar dat schoolplein. Voor je het weet sta je binnen het volgende kwartier op het voetbalveld. Rust en aandacht en gezellige moeder liefdevolle kroost, trots en lieve leuke kinderen. Zo hoort de uitstraling te zijn die bij het vak woensdagmiddag vader of moeder past.

Het gevoel is anders. Alsof je met je vingers in het stopcontact heb gezeten, je haar recht omhoog staat. De tegengestelde energie van alles – van werk en van privé en van de kinderen, al hun vriendjes en vriendinnetjes, hun ouders op het schoolplein – botst nog alle kanten op in je, voor zoveel energie te kleine lichaam.

Eigenlijk zou je willen gillen in alle toonaarden, maten en soorten en een eindje over het plafond willen rennen, heen en weer naar het andere werelddeel. Hoe ziet het er ook al weer uit in de betere Tom en Jerry tekenfilms? Dat moment. Maar al deze energie wordt gesmoord in het beeld dat je moet uitstralen als vader of moeder die volledig ‘in control’ is.

Pas toen mijn man een beetje hulpeloos naar me keek en zachtjes zei: ‘Die woensdagmiddag aan het voetbalveld puntje puntje puntje’ wist ik zeker dat mannen en vrouwen gelijk waren. Je voelt hetzelfde.

Work hard. Live balanced. Sandra Kruijt

Deel dit artikel