Nu  eind 2013 gelukkig geen kinderen in de zak naar Spanje onderweg zijn, is het goed te wijzen op mooi onderzoek. Ok, onderzoek met een ‘oei’- gehalte. Onderzoek van NESDA gesubsidieerd door ZonMw laat zien dat negatieve jeugdervaringen een risicofactor zijn voor het ontwikkelen van depressie en angst.

Van de verschillende vormen van kindermishandeling, blijken emotionele verwaarlozing en emotionele mishandeling het meest voorspellend te zijn voor het ontwikkelen van affectieve stoornissen. Sterker dan bijvoorbeeld fysiek misbruik. Emotionele verwaarlozing betekent dat de ouders of verzorgers niet naar het kind luisteren, zijn of haar problemen niet onderkennen en geen aandacht en steun geven wanneer een kind hier behoefte aan heeft.

Emotionele mishandeling houdt in dat de ouders of verzorgers het kind uitschelden, kleineren, onterecht straffen, of ten opzichte van broertjes en zusjes achterstellen. Nu ga ik natuurlijk niet de pater uithangen en alle do’s en don’ts op een rij zetten. Daar hou ik zelf al niet van en helemaal niet als mensen zich met mijn kinderen, mijn en hun opvoeding gaan bemoeien. Maar enige attentie gehalte heeft het onderzoek voor mij wel.

copyright www.stijlfoto.nlEen van de gevolgen van werkdruk kan immers zijn dat kinderen minder aandacht krijgen dan waar zij recht op hebben. Het is een beetje taboeonderwerp. Immers, zodra je het over kinderen hebt, stip je aan wat ouders in hun hart raakt. Het welzijn van je kinderen staat bij iedereen namelijk voorop. Voor je kinderen ga je door het vuur.

Maar eerlijk is eerlijk, soms gaan we (meer) door het vuur voor het werk of door de knieën voor de eisen die werk of collega’s aan je stellen. Onze calvinistische volksaard die hard werken hoog acht, kan bovendien ons zelfinzicht op dat vlak vertroebelen.

Als je vermoeid thuis komt na een dag hard werken, moet je toch nog in staat zijn om de behoeften van het kind te onderkennen en eraan tegemoet te komen. De redelijke vragen van het kind beantwoorden en de onredelijke in alle redelijkheid in goede banen kunnen leiden. Of gewoon even gezellig samen zijn of iets samen doen als er helemaal geen vragen zijn.

Wellicht stond in het boek van Sinterklaas voor u: een uurtje eerder ophouden met werk om het kind te laten voelen: “Jij bent belangrijk voor mij”. Mag u zelf invullen of dat een uurtje per dag, week, maand of jaar gaat zijn. Daar gaat Sinterklaas niet over.

Work hard. Live balanced. Sandra Kruijt

Deel dit artikel