De afgelopen maanden heb ik met plezier een kundig voormalig vluchtelinge naar een nieuwe functie als HR medewerker begeleid. Op haar niveau, HBO+. Mijn ervaringen deel ik graag, voor uw thought leadership over diversiteit als directie of management. Daarnaast bespreek ik een vermeldenswaardig boek in dat verband van Alain de Botton, over statusangst.

Eerder las ik zo’n 600 cv’s in mijn werk als human resources manager bij de oprichting van een bedrijf in Ierland oprichtten van 100+ mensen. De juiste mens, het juiste talent op de juiste plek is mooi om te zien. Een ding is daarbij altijd waardevol gebleken: minutieus lezen van een cv en een goed beeld vormen van degene met wie je te maken hebt. Dit levert de onbekende talenten op, die je in je organisatie nodig hebt. Onvermoede talenten: daarvoor moet je altijd tussen de regels van een cv lezen.

Julia’s cv gaf me hoofdbrekens. Van dit cv in combinatie met de mens die ik zag, snapte ik eigenlijk geen jota. Een MBO cv voor iemand die ik als HBO’er of academicus ervaarde.

Het was voor haar ook zoeken naar mijn achterliggende reden. Wat deed ik precies en waarom deed ik dat voor haar? Was ik een soort Repelsteeltje die later voor het goud gesponnen stro een wederdienst zou komen vragen? Hele terechte vragen, want waarom zou iemand ineens moeite voor jou doen, want het was best een investering in tijd van beide kanten.

 

Puzzeltocht Een

Lang verhaal kort: in de kleine lettertjes onderaan haar cv stond het antwoord dat ik zocht. Ergens terloops aan het einde stond: zij was één van de mededirecteuren van een privékliniek voor urologie geweest in het land van herkomst.

Een kundig iemand met HBO+ niveau aan de start van haar carrière, die na een verleden als vluchteling en na de inburgering in Nederland als medewerker linnenkamer bij een zorginstelling aan de slag gaat.

 

Een succesverhaal

Dat typeert iemand. Mensen die, op zijn Rotterdams gezegd, de handen uit de mouwen steken. Dat zijn de pareltjes die je in je bedrijf of organisatie wilt hebben.

Wat niet anders kan aanvoelen dan als een statusverlies, in een nieuw land met hard werken in een nieuwe start te lijf gaan. Daar heb ik heel veel respect voor.

 

Puzzeltocht Twee

Waarom was zij met haar werkervaring en werkhouding op MBO-niveau blijven steken bij een zorginstelling? Dat was de volgende puzzeltocht.

Het was een combinatie:
1. de crisis in de zorginstelling waar zij werkte;

2. Als je als HBO+’er leiding krijgt of samenwerkt met collega´s die lager geschoold zijn, kan er frictie ontstaan. Door die frictie kan je loopbaan stagneren;
Let wel: ik heb respect voor iedereen en ken mensen met of zonder MBO-diploma waar ik net zoveel respect voor heb.

3. Julia’s Nederlandse taal was ook op MBO-niveau blijven steken, zonder dat ze dat zelf door had;

4. En als laatste: Julia wist niet beter.
Ze dacht dat ze zich moest aanpassen aan Nederland, dat alles hier zo anders was dan in haar land. Maar de realiteit was dat ze zich allang had aangepast aan Nederland en goed ook, maar heel hard werkte om zichzelf steeds verder aan te passen aan het MBO-niveau van haar functie.

 

Een tijdelijk project en lerares Nederlands

We hebben twee dingen gedaan. Allereerst heeft zij, in een tijdelijk project, het hele relatiebestand van Priorities doorgenomen. Hiermee heeft ze functies en mensen leren kennen, loopbanen van mensen gezien, organisaties en bedrijven leren kennen en mogelijkheden in functies gezien. Ondertussen heeft zij mij met het actualiseren van Priorities’ relatiebestand enorm geholpen.

Daarnaast hebben ingezet op het verbeteren van haar Nederlands. Zonder goed (vlekkeloos) Nederlands gaat werken op HBO-niveau helaas niet lukken. Met een meedogenloze rode pen ben ik daarom door ieder berichtje dat ze me stuurde gegaan. Net zo meedogenloos als tijdens mijn opleiding als advocaat bij mij gebeurde. Haar Nederlands is nog niet impeccable, maar daar komen we wel.

 

Gisteren is ze aangenomen. Vandaag is ze begonnen.

Gisteren is ze aangenomen. Op HBO+niveau in de functie die ze ambieerde. Ik ben trots op haar en ben blij en trots dat het gelukt is.

 

Achterliggende reden om te helpen

Het werkt nog steeds zo, dat we denken dat iemand minder capabel is, als de ander de taal niet vlekkeloos beheerst. Als jong kind in een expat-gezin woonden mijn zus en ik met onze ouders in Saoedi-Arabië, Iran en Sierra Leone. Het overkwam ons meer dan eens dat we de taal niet spraken van het land waar we naar school moesten. Later maakte ik het mee in Frankrijk als postdoctorale rechtenstudent. Ik ben vaak gehouden voor wie of wat ik niet was.

Door schade en schande wijs worden gaf mij ook een bonus. Open naar iemand kijken en met geduld naar iemand luisteren. Deze houding en oprechte interesse is een uitnodiging aan de ander om zichzelf te zijn.

 

Aanbevelingen

In de Volkskrant van 5 juli 2019 staat eenzelfde soort verhaal: een project voor statushouders.
Het verhaal van een Syrische ingenieur die bejaardenverzorger in opleiding is voor demente bejaarden.

Graag deel ik vier aanbevelingen:

 

Voor de statushouders

1. Aan de bak! Vlekkeloos Nederlands leren!

Daarnaast jezelf vertrouwd maken met de Nederlandse cultuur op veel diverse plekken. Een bejaardenhuis in Limburg is anders dan een bejaardentehuis in Zuid-Holland of in Drenthe. Iedere provincie heeft zijn bijzondere eigenheid.
Zorg dat je leert. Als je uitgeleerd bent, ga dan actief op zoek naar de volgende stap en hou zelf de regie op je loopbaan. Leg de lat hoog.

Voor gemeente, human resources en management

2. Aan de bak! Zorg dat mensen op de juiste positie komen!
Zie het werken voor een Syrische mannelijke ingenieur in een bejaardentehuis als tussenstap: de stap om de taal te leren en de Nederlandse cultuur te leren kennen.

Daarna begint het echte werk voor de gemeente, human resources of management pas: iemand op de juiste positie krijgen!
Want eerlijk, mijn vader was ingenieur. Mijn vader als verzorger in een bejaardentehuis voor mensen met dementie?? Ik probeer het beeld op te roepen, maar dat lukt me niet goed.

 

Voor ons allemaal:

3. Kijk naar wie je voor je hebt! Doe dat vlekkeloos, zonder vooroordeel!

4. Verdiept u zich eens in statusverlies en statusangst. Het maakt ons milder en geeft richting in het verhardende debat in Nederland.

Alain de Botton schreef een prachtig boek over statusangst.


[custom_button style=’btn_small btn_type11′ href=”http://partnerprogramma.bol.com/click/click?p=1&t=url&s=25755&url=http%3A//www.bol.com/nl/p/statusangst/9200000046118712/&f=TXL&name=priorities”]Bestel het boek[/custom_button]

In ‘Statusangst’ onderzoekt Alain de Botton een verschijnsel waarmee iedereen in de westerse wereld op de een of andere manier te maken krijgt. Een gebrek aan waardering van onze medemens, een te grote afhankelijkheid van de mening van anderen; het zijn allemaal factoren die ons het gevoel kunnen geven tekort te schieten.

In een samenleving waarin onze waarde wordt afgemeten aan onze materiële wapenfeiten en ons maatschappelijk aanzien, zijn we ons pijnlijk bewust van de noodzaak om te presteren. Statusangst is de prijs die we betalen voor de erkenning van dit voor iedereen zichtbare verschil tussen een succesvol en een onsuccesvol leven.

 


Ieder mens komt respect toe

Ieder mens komt respect toe. Ieder mens telt en is belangrijk. Ook mensen die van onderop hun weg moeten vinden in een nieuwe maatschappij, om vervolgens via loonbelasting een steeds grotere bijdrage aan Nederland te kunnen leveren.


 

Meer verhalen van diversiteit lezen?

Deel dit artikel