Ik zweer je …. Lalala …. dat ik me had voorgenomen dat nooit meer te doen. Nooit meer ergens toestemming voor vragen. Ergens in de puberteit nestelt zich dat zaadje en groeit dat plantje. Jammer dat je nog je hele puberteit door moet voor het zover is. Tegen de tijd dat het zover is, ben je zo klaar met toestemming vragen, dat je deze plechtige belofte aan jezelf maakt.

Je zingt het, je zegt het of je doet het, als 18-jarige, naast je koffer net over de drempel van het ouderlijk huis. Vervolgens trek je de deur achter je dicht, ziezo, je slaat je handen een paar keer langs elkaar en je bent er klaar mee. Ratatatah … tis beurd. Nooit meer toestemming vragen. Aan niemand ooit meer ergens over. Ik zweer het je. Lalalala.

En dan komen er kinderen. Niet dat je ineens toestemming aan je kinderen gaat vragen. Niets van dat alles. Gewoon ouderwets toestemming vragen aan je partner.

Ik zal het uitleggen. De simpele mededeling van je wederhelft: “Ik ben er morgenavond niet, want ik heb een vergadering”, wil namelijk zeggen dat IK er morgenavond wel ben. Want iemand moet op die schattige kindjes letten. ‘Moi’ in person, de au-pair, de oppas, maakt niet uit wie, maar die ‘wie’ moet wel even geregeld zijn. Maakt weer niet uit door wie die wie geregeld wordt. Als die ‘wie’ er maar is.

Dan zing je ineens niet meer. Het gevoel van ‘even aan mijn mhoeder vragen’ is weer terug. En over dat gevoel krijgen nou heel veel stellen heel veel ruzie. Soms gaan ze zelfs echt scheiden.

Wij aan deze kant van het weblog denken graag even met ze mee. Hoe lossen we dat nou op?

Bij de vergadering waar de datum geprikt wordt, zing je dat liedje. Gegarandeerd recept voor demotie. Je prikt die datum zonder het aan je partner te vragen. Gegarandeerd recept voor echtscheiding. Meer keuze heb je eigenlijk niet.

Wij denken nog even verder.

Work hard. Live balanced. Sandra Kruijt

Deel dit artikel