Op een mooie avond begaf ik mij met mijn koffer naar een work life balance coaching van een getrouwd stel. Getrouwd, twee jonge kids, twee  banen, één partner bij een gerenommeerd consultancy, één medewerker bij een groot ziekenhuis, één goed huwelijk, twee gelukkig mensen, twee prima kids, afwisselend rapportcijfer 5-6-7-8 voor factor stress (is dat nou goed of juist niet?) en zo kan ik cijfermatig nog een tijdje doorgaan.

Ik en mijn grote koffer die ik altijd meeneem en waar al mijn materialen inzitten, belden aan. Een soort huisartsenkoffer. Begrijpelijk dat mensen die mij niet kennen en voor hun deur zien staan zich afvragen: ‘wat komt die in hemelsnaam doen?’ Dit keer belde ik bovendien bij het verkeerde huis aan, dus verschillende mensen hebben mij en mijn koffer gezien en hetzelfde gedacht. ‘Wat gaat die nou doen om acht uur ’s avonds in haar mantelpakje met zo’n enorme koffer?’ Welnu, dat is een koffer vol met scalpels, hartslagmeters, snijmessen en andere instrumenten die we nodig hebben als we met werkdruk, de stress, de kinderdrukte, de werkprivé drukte aan de slag gaan. Deze avond kwam er uit mijn koffer alleen maar een USB-stick met daarop een work life balance presentatie. De rest is er min of meer in blijven zitten. Maar goed, als ‘work life balance aan huis’-arts weet je nooit wat je nodig hebt. De tang, het mes, de meter, de orentoeter, de hamer. Dus neem je alles maar mee.

Het was allemaal niet nodig. Wij hebben snoeihard (maar wel stressvrij) gewerkt en we kregen er allemaal energie van. Een open en aardig stel, waar vele nog van kunnen leren. Als je zo open met elkaar omgaat en in zo’n vroeg stadium aangeeft dat je voor elkaar goede work life balance van groot belang vindt, kun je niet anders dan goed bezig zijn.

Al pratend en al vragenstellend zijn we de hele riedel van het dagelijks leven langsgelopen. De lange werkdagen als partner bij het consultancy kantoor, de lange dagen in de eerste drie-vier maanden van het nieuwe jaar, de lange dagen die er eigenlijk ook zijn na die eerste maanden, de lange dagen die er eigenlijk onophoudelijk zijn. De taken naast het werk, de zorg voor de kinderen, waardoor toch ook weer dingen op het werk minder tijd krijgen dan je eigenlijk zou willen.

De werkdagen als secretaresse, slim aangepakt (niet te ver, gezellig, parttime werken, crèche in het gebouw), werkuren tijdens kantoortijden, aangevuld met het snel, snel ophalen van de kinderen, snel, snel naar huis, snel, snel koken, snel, snel eten en eigenlijk het liefste dan snel, snel op de bank willen omvallen van vermoeidheid. Helaas, voordat dat kan moeten natuurlijk rustig, rustig de kinderen naar bed gebracht worden en met veel aandacht, liefde en zorg voorgelezen worden en moet je rustig, rustig met de kinderen gezellig de dag doorspreken. Lief, lief naar echt lieve manlief lachen als hij op dat moment de deur binnenwandelt is moeilijk, weet ik uit ervaring. Mijn man zei op een gegeven moment lang geleden ook tegen me: ‘Je lacht nooit meer naar me als ik thuis kom’.

Eigenlijk zijn de ‘korte’ werkdagen als secretaresse gewoon lange werkdagen in een andere functie. Stel het je zo voor: je houdt na 8 uur werken op als secretaresse in het ziekenhuis en gaat als buschauffeur een uurtje aan het werk om patiënten op te halen. Dan ga je de keuken in om voor ze te koken en vervolgens sta je in de kantine met een lach het eten te verkopen met een goed woordje hier en daar voor iedere lieve patiënt. Daarna doe je de nachtronde, je stelt alle mensen die moeten gaan slapen op hun gemak en deelt links en rechts wat extra aandacht uit.

Een kleine 12 uur up and running. Eigenlijk net zo lang als de hardwerkende partner bij het grote kantoor. Tijdens dat werk val je onder de arbeidstijdenregelingen. Na een bepaald aantal uren moeten mensen pauze nemen anders kunnen ze niet goed functioneren. En waar is onze wettelijk verplichte pauze ineens, als hardwerkende ouder? Iedereen doet er goed aan zich dat te realiseren om het ouderschap, vitaliteit, levensgeluk, huwelijksgeluk en geluk voor de kinderen op de lange termijn te kunnen bestendigen.

Het manco in ons denken als werkende ouders sluipt erin als we onze taken als ouder niet als werk opvatten. En let wel: welke werkende ouder wil zijn ouderschap als werk opvatten? Het klinkt als heiligschennis, als vloeken in de kerk. Het ouderschap is heilig en we willen niets zeggen dat onze liefde voor onze kinderen tegen zou spreken. Daarom zeg ik het maar. Naast de zonovergoten liefde voor je kinderen is het gewoon heel hard werken in de eerste jaren.

Als je dat als uitgangspunt neemt, kun je met de scalpel (bijvoorbeeld met De Balanstool Priorities.nu) gaan snijden in de drukke werkzaamheden. Wat kan eruit? Wat kan er tijdelijk uit? Wat moet er tijdelijk bij (ondersteuning, pauze)? Wat moet er bijkomen of afvallen om de enorme prestatie die ouders neerzetten blijvend mogelijk te maken. Dat is de vraag. En niet: hoe kan ik zo veranderen, dat ik ’s avonds niet gestrest ben? Of: Hoe kan ik nog meer, nog sneller doen, want mijn to-do lijstjes zijn zo lang? Of: Waarom kan ik ’s avonds niet ontspannen op de bank gaan zitten?

In die koffer van mij zit gewoon alles wat je nodig hebt om op de lange termijn je huwelijksgeluk, je levensgeluk,  je succes in het werk en je succes in je leven mogelijk te maken. Nou. Ik ook weer blij. Want daar mag je best een hele grote koffer voor bij je hebben.

Work hard. Live balanced. Sandra Kruijt

Deel dit artikel