Hang de vlag uit: ze gaan naar de middelbare school. Een vriendin van mij zie ik net fietsen met haar uk naar de basisschool en ik ben blij: hang de vlag uit, die van mij zitten op de middelbare school. De laatste paar maandjes basisschool voor onze jongste telg tellen eigenlijk niet meer. Niemand die me vertelde dat de middelbare school nog meer van je vraagt als ouder en je tegelijkertijd vrijheid geeft waarvan je niet eens meer wist dat het bestond. Je was het gewoon vergeten.

Thuiskomen zo laat als je wilt, pizza’s klaarleggen die ze heus wel zelf de oven inschuiven. Hang de vlag uit: je voelt je ineens alsof je voor het eerst op kamers woont, meerderjarig bent of je rijbewijs hebt gehaald. Je kunt gaan en staan waar je wilt en wanneer je maar wilt. De wereld ligt aan je voeten. Alleen dit keer heb je kleine grijze krulletjes.

En toch, dat ene vraagje of je vanmiddag wel thuis bent? Dat ene belangrijke gesprekje als blijkt dat ze alle vaste bodem onder hun voeten kwijt zijn. Als blijkt dat het net is of de wereldbol pijlsnel onder hun voeten een kwartslag draaide toen ze eventjes opsprongen. Dat gevoel dat ze in een ander land landden. Dat ene gesprekje waarin je weer duidelijk maakt, dat waar ze ook landen ze op gewone grond staan. Met hun eigen boeltje in hun eigen knapzak.

Niemand die mij vertelde dat ze je op de middelbare school soms bijna nog harder nodig hebben. Ik voel mij dus een soort loer gedraaid. Niet dat ik niet stapeldol ben op mijn kinderen. Maar meer, omdat het net is of je met je kleine grijze krulletjes en de wereld aan je voeten toch ineens weer op tijd thuis moet zijn.

Ik maak mij op voor zes jaar heerlijke vrijheid, hand in hand met de grootste beknotting. Dit is mijn nieuwste versie als werkende ouders, bij de kunst van presteren. Ik maak mij ervoor op dat ik met mijn pubers net zo heen en weer geslingerd ga worden als hun gemoedstoestand. Ik maak mij op voor al die stoppels, baarden, haargroei, lange tenen, grote benen. Voor alle emoties van klein naar groot en de verkeerde kant op. Ik maak mij op voor mijn rol als middelbare moeder op de middelbare school.

Zorg verdelen hoeven wij niet meer. Wie wiens laarzen in maat klein tot groot koopt, dat boeit ons niet meer. Ze doen het zelf maar en wij hoeven er geen ruzie meer over te maken. Fysieke aanwezigheid verdelen is mijn nieuwe slogan. Fysieke aanwezigheid in een mooie werkkamer thuis waar je kan werken als je voor spek en bonen thuis bent als het den puber goed gaat. En een goede tweede stoel op diezelfde werkkamer voor als het die puber wat minder gaat. Eventueel nog handig een zogenaamde sapoelidi*. Voor als den puber teveel tv kijkt of teveel achter de computer zou zitten. Meer heb je niet nodig, behalve dan een stevige dosis zelfdiscipline, want niets is zo aanstekelijk als de slappe lach en humor van pubers. Bijna te leuk om nog te willen werken.

Oh ja, en een boek waarin nou eindelijk eens staat wat je als werkende ouder kunt verwachten. Gewoon eerlijk, zodat je je niet halverwege afvraagt hoe je het nu weer moet gaan doen. Iedereen werken en goed zorgen voor opgroeiende kinderen.

Work hard. Live balanced. Sandra Kruijt

* Indisch voor roe. Door mijn oma gebruikt tijdens het opmaken van haar bed. Ook wel als dreigement gebruikt: ‘pak de sapoelidi’.

 

Deel dit artikel