Work life balance is geen resultante. Het is een keuze: ‘Vanaf Vandaag leef ik mijn leven in balans’. En dat ga je doen.

Veni, vidi, vici. Op Work life balance gebied.

Work life balance moet je wel eerst als resultante benaderd hebben. ‘Als ik dit doe, dat doe, dat laat en dat op me neem, is het resultaat dat deze dag eigenlijk 56 uur zou moeten hebben en die dag 34 uur’. Die uren hebben wij als mens niet en dan weet je wat jouw stress is.

Je voelt lijfelijk de uren boven de 24 uur in een dag. Dat zie je ook: aan alle kleine dingen die verkeerd gaan. De grote stapels. De dingen die nog moeten gebeuren. De kinderen die geen schone kleren in de kast hebben liggen. De auto die te laat is voor de APK. Vaak zijn dat soort dingetjes te klein en stom om over te praten. Maar de optelsom ervan is de stress die jij voelt.

Jij voelt het, anderen zien het: gejaagde blik, weinig aandacht, mensen met wie je niet in gesprek komt, kortaf, gehaast. In 2006 deed ik een enquête onder bedrijfsartsen, HRM managers, arbo professionals, preventiemedewerkers, kortom iedereen in het werkveld die onbalans tegenkwam. Daarnaast onder medewerkers van bedrijven. Collega’s zien zelfs nog meer, soms.

‘Wat merk je aan anderen als hun balans niet goed is?’ Wat merken wij met zijn allen van een slechte work life balance? Over de uitkomsten zal ik een andere keer meer schrijven, maar voor nu: ziekteverzuim (in alle soorten en maten: grijs verzuim, zwart verzuim, psychisch verzuim). Mensen die vaak af en toe een dagje ziek zijn: dat zijn de mensen voor wie de Balanstool Priorities.nu van Priorities in de wieg werd gelegd.

Work life balance is geen soft onderwerp. Het is geen vrouwenonderwerp. Het is geen luxe. Het is noodzaak.

Je hebt er geen baas boven baas in. Je hebt wel mensen die van nature hun balans beter bewaken dan anderen. Maar juist de laatste blinken vaak uit in verantwoordelijkheidsgevoel, doen overal aan mee, op hen kun je altijd een beroep op doen en ga zo maar door. Die mensen moeten hun balans actiever bewaken. Een tijdje, en daarna gaat het vanzelf.

Alle (kleine en grote) keuzes die je maakt en de (grote en kleine) gevolgen ervan, moet je zien. Je kunt als ‘praatonderwerp’ benaderen. Maar in mijn ogen helpt het om het zo snel mogelijk heel concreet te maken: gewoon een kwestie van alle taken op een rij, de tijdsbesteding die ermee gemoeid is en dat op een 24- uurslijn projecteren. Dan zie je het. Dat is De Balanstool Priorities.nu. Zien is geloven, zien is met taken gaan schuiven, zien is veranderen. Zien is het maken van de keuze: vanaf vandaag leef ik mijn leven in balans.

Work life balance veni vidi vici.

Work hard. Live balanced. Sandra Kruijt

Deel dit artikel